Dünya dertleri...

Ohooo, bunları yazana kadar iş yapsana olm. Çalış hadi çalış zaman geçiyor. Battı lan şirket hadi çalış,çalış... :D

okulun bitsin görürsün. birşey demiyorum şimdi :)

öyle hakikaten seni yaratan rızkını verir nasılsa,kabe’nin sahibi kabe’yi korur gibi oldu :D

senin bu yazdığın söz kuşkusuz doğru olan tutum, ama durup bakınca topluma bu konuda ümidim gittikçe azalıyor...ya avam denilen kesim çok fazla ya da bu işte bir yanlışlık var...ben istediğin şeyi tercih etmek istesem de günde 10-12 saat çalışmak durumunda olacağım günün birinde, zaman böyle kaçış yok...planlamanı kendin yapıyorsan bu konuda bir şey diyemem tabii…

Yıllar, belki yüzyıllar önceydi.

Yemyeşil bir orman köyünde, garip bir derviş yaşardı.Gece gündüz Allah’ a ibadette bulundu Derviş.Bir parça ekmek bulursa yer, bir yudum su bulursa içerdi.İçinde sonu gelmez istekler yoktu…

Bir gün ormana gitmişti.

Kalın gövdeli tek ağaçlar…Kayaları delmiş incecik kökler…Çiçekler…Kelebekler…

Şırıl şırıl kaynayan pınarlar…

Bir yandan gizemli güzellikte kendisini yitirerek yürüyor, bir yandan da ;

“Allah ne güzel yaratmış”! diyerek duygularının ayaklandığını hissediyordu.

Derken, bir şahin gördü, kalın ağacın gövdesinin çevresinde dönüp duruyordu. Garip sesler çıkarıyordu.

“Allah Allah, bu hayvanın bir derdi var galiba” diye söylendi.Şahin ‘in gagasında et parçası vardı.Derviş iyice meraklandı.Kenara gizlendi.Şahini izlemeye başladı.Şahin bir süre ağacın çevresinde dolandı durdu.Sonunda, ağaçtaki yuvaya kondu.O da ne! Derviş baktı yuvada bir kuzgun var.gözleri görmüyordu kuzgunun.Tüyleri de dökülmüştü.

“Zavallı kuzgun” Diye söylendi Derviş.Hayvanın miskin haline çok acımıştı.

Şahin, yuvaya konar konmaz gagasında ki et parçasını çöplerin üzerine koydu.Kuzgun bağırıyordu.Aceleyle et parçasını da küçük lokmalara böldü ve teker teker kuzguna yedirmeye başladı.

Derviş beyninden vurulmuşa dönmüştü.

“Nasıl olur!” Diyerek şaşkınlığını belirtti.

Gözleri görmeyen miskin bir hayvanın yiyeceği bir yırtıcı kuşun eliyle kendisine gönderiliyordu.

Ben de oturup beklesem Allah bana yiyecek gönderir diye orada beklemeye başladı.

Gece oldu.

Vakit bir hayli ilerledi.Derviş hala bekliyordu.

Sabah oldu.Kuşlar cıvıldaşmaya başladı.

Derviş bekliyordu.Ne gelen vardı ne giden.

Güneş ışıklarını çekti yeryüzünden.

Karanlık bir perde çöktü.

Ay ışıldadı.

Yıldızlar göğün yüzünü lacivert bir kıra dönüştürdüler.

Ay sessizce çekilde neden sonra.

Gün tekrar gülümsedi.

Aradan kaç gün geçti, bilinmez.

Biz diyelim on siz deyin yirmi gün…Derviş beklemekten bıkmıştı.Açlıktan da güçsüz düşmüştü.

Aklı başına geldi neden sonra.

“Çalışmayınca Allah bir şey vermiyor insana” diye düşündü.

Neredeyse açlıktan ölecek gibiydi.

Kalktı yiyecek aramaya koyuldu.

Kelile ve Dimne- Şahin ve Kuzgun hikayesi
--————————————————-

****Aşırı çalışmak vücuda eziyettir. Ama aşını elde edebilmek içinde emek gerekir… Kendini çok yorma emi Sinan, ama boşa da koyma…

biz sana diyoruz genç,daha yaşın ne başın ne?
ne bu dünya hırsı???
sadece çok çalışmamı mevzu bahis olan şey,
geçen hafta temiz 4gün birlikteydik uzun uzun konustuk,
bunun yanında benim için 2önemli konu daha var,birinde mehmet abiyle aynı fikirdeyim,
diğeri ise sadece benim fikrim ama inşallah bu konulardada yapcaz bi ayar :)

dünyevi anlamda o hırsın çok faydasını gördüm erdalım. ama işte robot da olsam tam olacak da robot değilim :) zararlı o kadar hırs. biraz frenlemek lazım.

yaşla pek ilgisi olduğunu sanmıyorum ama güç kazandıkça insanı içine çektiği bir gerçek 40 yaşında geri dönülmez bir durum alabilir yani. korkutucu olan bu.

tekrar ederiz muhabbet nedir yani. yarın geliyorsun. senin fikirlerin benim için önemli abi biliosn. ama nereye ayar yaptığımızı anlamadım.