Özgürlük Gibi

Genç çocuğa sordular
“Nasıl hatırlanmak istersin?”
Daha anlamının ne olduÄŸunu bilmediÄŸi bir yaÅŸta olmasına raÄŸmen “ölümsüzlük” olarak fikrini beyan etti. Herkes ÅŸaşırmıştı... Aile büyüklerinden biri dayanamayıp sordu
“Neden ölümsüzlük istiyorsun bakalım”
“Kahramanları herkes öyle hatırlıyor. Binlerce yıl sonra bile hikayeleri anlatılıyor. Bende hep hikayelerim olsun istiyorum”

Aile büyükleri tamamen fikrini deÄŸiÅŸtirmeye çalıştılar ufaklığın. Ama keçi kadar inatçı bünyesiyle direndi… “Ölümsüzlük, bir gün ölümsüzlüğü yaÅŸayacağım”...

Yıllar sonra bir gün, bir sınavda sordular… Bu sefer soru tamamen farklı bir ülkeden gelmiÅŸ, ilk defa yüz yüze gelmiÅŸ bir hocası tarafından akademik terimlerle sorulmuÅŸtu;

“100 yıl sonra bu dünada nasıl hatırlanmak istersin?”
“100 yıl sonra nasıl hatırlanmak isterim...”
“Evet dinliyorum genç arkadaşım”

İçindeki isteğe yenik düşmemek için çaba sarf etti. Bu kezde dalga geçecekler diye düşündü

“Hiç düşünmedim” diye abes bir yalanla karşılık verdi…

“Hadi ama herkes düşünüyor bunu”
“Ölümsüzlük istiyorum.”
“Harika! Peki nasıl yapman gerektiÄŸini biliyor musun?”
“FotoÄŸraflarımla...”
“Ä°ÅŸte planlanmış bir geleceÄŸe sahip birisi”
“TeÅŸekkür ederim”

Bu olaydan aylar sonra gencin arkadaÅŸlarıyla sohbeti sırasında bir cümle duyuldu… “Sen, anıların saklandığı deposun, hepimizin gülen, aÄŸlayan, üzülen suratları, aÅŸkları, arkadaÅŸlıkları, sevgileri hepsi sende… Her duyguyu hapsediyosun içine. Zor olmuyor mu? Ve merak ediyorum neden sen anılarınla katılmıyorsun bu depoya?”

“Ben anılarımı saklamaktan yoruldum artık… Sadece baÅŸkalarının duygularıyla beslenmeyi öğrendim. Bir vampir nasıl kana ihtiyaç duyuyorsa bende bir cansız varlığın üzerindeki canlılığa, bir canlının duygularına aç yaşıyor oldum.”

Anı adam… Kendi duygularını, baÅŸkalarınınkine harmanlayarak tarihe bir katkı katan ben… Ölümsüzlük arzuma ait ilk adımları ÅŸimdiden atmanın keyfinde, ÅŸimdiden kuÅŸaklarca öteye ulaÅŸmanın hazında ve yalnız ruhunu baÅŸkalarının duygularıyla beseleyen ben…

Ben Anı adamım, bir gram anının tadında....

The Fallen

————-

Yorum yerine bu yazıyı paylaÅŸmak istedim. Yazanı da tanıyorum, Ömer tıpkı sen gibi. O karelerle konuÅŸuyor, sense kelimelerle. susturmayın söylenmeyen sözlerinizi…

çok güzel bir yazı gerçekten de… ama o kadar iddialı görmüyorum kendimi… garip bir haleti ruhiye içindeyim daha çok…

özgürlüğe yaklaşan adamın heyecanı. enteresan olmalı.

En iyi sen bilirsin yazanı, çizeni, okuyanı. İsim isim hemde. Malum okulda kafana zorla kazıdılar bir çoğunu ve bilirsin ki hiç biri iddaalı olarak başlamadı. Gayeleri bu olmadı. Ama günün birinde birileri okudu ve kazıdılar yüreklerine, belleklerine. Duam seninde onlardan biri olman. Bu sanat emek ve yürek işi, en önemlisi de sabır. Can sın kardeşim :))

Bu duaya amin denmez de neye denir...Ä°nÅŸallah abla…

Ä°nÅŸaallah Ömercim… Allah, bir kuluna, “Yürü ya kulum” , dediÄŸinde bilirsin ki o yürür, tüm olumsuz ÅŸartlara raÄŸmen. Kimi hayattayken baÅŸtacı olur, kimi yerilir kimide ölümünden sonra deÄŸerlenir. Emek sabır ister, emek her zorluÄŸa göğüs gerecek yürek ister. Ve ben biliyorum ki sende kocaman bir yürek var içine dünyaları hapseden ;)