Ayna da seyretti kendini…  DiÄŸerleri de onu böyle mi görüyordu acaba, yoksa görmek istediÄŸini mi gösteriyordu ona ayna? Hem madem tersini gösteriyordu, bilmek hakkıydı… Çirkin olan mı görünendi iyi olan mı? Dikkatlice baktı… Aslında görmek istediÄŸi kendisi deÄŸildi, arkadaki sırdı merak ettiÄŸi… “Neden böyle icat etmiÅŸ acaba?” dedi içinden…  Camın arkasında ki sır bu olmalıydı ama çözmek için zahire varmalıydı… Bir geçebilsem dedi camın içinden, birde oradan baksam etrafa… Buradan, oradan derken gözleri parladı… Evet, ya oradan bak ya buradan, demek ki ya onun için gör, ya kendin için dedi… Karar vermiÅŸti, onun için bakmak istiyordu… DüÅŸündü,” ama nasıl?” dedi... Tersini görmek ne demekti? DüÅŸündü ama çıkamadı içinden… Tam sırra veda edip uykuya dalacakken, gözlerini kapatıyordu ki, birden fark etti zahirin onu taklit ettiÄŸini… Heyecanlandı, kocaman açtı gözlerini,  demek ki o ne yaparsa, onu yapmak zorundaydı zahiri, emrine itaat etmeliydi… Utandı birden, hiç itaat etmiÅŸ miydi kendisi? Ama duramazdı devam etmeliydi, aynanın sırrını bugün mutlaka görmeliydi… DüÅŸündü… Ben bu aynayı kırabilirim istersem ama o kırmaz dedi… Benim kapattığım gözümü, onun açmaya gücü yetmez dedi… EÄŸer ben gülmezsem, o da gülemez, bakmazsam, oda bakamaz dedi… Güldü… Anlamıştı artık, kendisi aslında zahirin ta kendisiydi… Aynaya bakan, kendi güzelliÄŸini görmek için bakıyordu ve o, O’nun aksini göstermeliydi…  Gücün bakanda güçsüzlüÄŸün zahirde olduÄŸunu, o emretmedikçe hareket edemeyeceÄŸini, o gülmezse gülemeyeceÄŸini, o söylemezse söyleyemeyeceÄŸini fark etti… Ama hepsi bu kadar mıydı? Evet, bir seyreden vardı, kendisi de zahirdi, peki ama GüzelliÄŸi hem gören, hem gösteren bu ayna kimdi? ;)