Temsilcisi ve  tebliğcisi,etrafına sevgi ve muhabbet saçan, ahlak donanımı ile donatılmış, insanlara eminiyet telkin etmiş, alemlere rahmet olarak gönderilen Habib-i Kibriya, Rasul-ü Esfıya, iki cihan serveri  Efendimiz Hz. Muhammed (Sallallahu eleyhi ve sellem)  olan İslam dininin en önemli özelliklerinden biri hoşgörü ve sevgi dini olmasıdır.

 İslam dininin insanlığa sunmuş olduğu sevgi, saygı ve hoşgörü hasletleri o dönem insanlarının gönüllerinde adeta taht kurmuştu.Yapılan çirkinliklere güzellikle, atılan taşlara reva görülen işgencelere ve zulümlere sabırla karşılık veren sevigili Peygamberimiz (SAV) dinimizin kendisine kazandırmış olduğu bu güzel ahlak ile imandan yoksun zulümat denizinde gemisini yüzdüren insanların gönüllerine girmeyi ve onları İslam dinine kazandırmayı başarmıştı Allahın izni ve inayeti ile.

  Yüce dinimiz İslam'ın hoşgörüsü ve sevgisi öyle benimseniyordu ki yedinci yüzyıldaki cahilane bir hayat süren insanlar için, dünyalara değişilmeyen bir hayat tarzına dönüşüyor ve cahiliyet devri İslam'ın nuruyla, şefkatiyle, sevgisiyle asr-ı saadet dönemi oluyor ve kıyamete kadar gıpta edilecek ve bizlere rehber olacak bir dönem oluyordu.

  Mukaddes dinimzin hoşgörü kanatları altında nice cahil, katı kalpli zalim insanlar birer nur olup etrafına ışık saçıyorlardı.İnsanlığın İftihar tablosunu (SAV) öldürmeye niyetlenen, kızını diri diri toprağa gömen Ömer,İslamın halifesi ve adaletin temsilcisi oluyor;  savaş meydanlarında Rasulullah'a (SAV) zor anlar yaşatan Halid Bin Velid, İslam ile şerefleniyor ve İslamın kılıcı oluyor, Taif'ta O'nu (SAV) taşlayanlar, çok sevdiği amcasını şehid eden Vahşiler, Hİntler, Ebu Sufyanlar,İslamın dırahşan çehresi karşısında adeta eriyor, katı kalpleri yumuşuyor ve birer hidayet yıldızları olarak tüm dünyayı aydınlatıyorlardı.İslamın bitmek tükenmek bilmeyen sevgisi karşısında onlarda nasiplerini alıyorardı.

 Dinimizin bilzere kazandırdığı hoşgörü hasletini, sevgili peygamberimizin hayat tabosundan, sizlerinde bildiği bir iki  bölümü sizlerle paylaşmak istiyorum.

  Rabbe vuslatın habercisi olan ve  mü'minleri kurtuluşa çağıran Ezan-ı Muhammedi yükesliyordu semalara  Bilal'in sesiyle.Mescid-i Nebevi de bir çocuk vardı ve okunan ezanla alay edercesine tekrar ediyor ve farklı sesler çıkartıyordu.Belli ki günahsız çocuk birileri tarafından kışkırtılmış ve kandırılmıştı.Hidayetten mahrum insanlar, bir çirkinlik daha sergileyeceklerdi.Çocuk ezanla alay etmeye devam ederken yanına yaklaşan hoşgörü abidesi  Efendimiz (SAV) çocuğun başını okşayarak:  "Ne güzel ezan okuyorsun, gel seni bu mescidin müezzini yapalım"  diyordu ve olan o anda oluveriyordu.Sonsuz sevgi ve muhabbet ırmağından süzülen şefkat damlacıkları çocuğun temiz yüreğini çağlayanlara çeviriyordu ve o günden sonra saçlarını hiç kestirmemişti.Sebebini soranlara ise "o saçlara Resulullahın eli değdi nasıl dokunabilirim ki " diyordu."  Diğer taraftan Medine'ye gönderilen Mus'ab Bin Umeyr'in  (ra) birinci akabe biatına 14 kişi ardından ikincisine 70 kişi getirmsi hiç şüphesiz ki Mus'ab Bin Umeyr'in İslamı en güzel şekilde temsil etmesinden kaynaklanıyordu.Bu ve bunun gibi onlarca örnek tabloyu asr-ı  saadette görmemiz mümkündür.

  Rehberimiz efendimiz (SAV) kendisine yapılanlara sabretmeseydi onlara her defasında hoşgörü ile yaklaşmasaydı, onlara tatlı dille karşılık vermeseydi şüphesiz İslam dini kalplerde Makes bulmayacaktı.Nitekim Yüce Rabbimiz bir ayet-i Kerimsinde Efendimize şöyle buyurmaktadır."Sen, Allahtan gelen bir merhametle onlara yumuşak davrandın.Eğer kaba, katı yürekli olsaydın elbette onlar etrafından dağılıp giderlerdi....(Ali İmran159) Bu ayeti kerimenin bizlere vermiş olduğu mesajı  günümüzde müslümanlarının  çok iyi analiz etmesi  anlaması  ve hayata geçirmesi  kaçınılmazdır.

  Sevgili Peygamberimiz Nahl süresi 125. ayetindeki " Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel nasihatle davet et" emr-i ilahisini kendisine şiar edinmiş ve islamın,cehaletle  kavrulan Arap yarımadasında kalplerde inşirah bulmasına vesile olmuştur.

  Efendimizin  irtihal-i  dar-ı bekasından sonra da mü'minler islam dininin hoşgörü çizgisini takip ve tatbik ederek birçok insanı kazanmış, islamın nurlu güneşi kısa zamanda dünyanın birçok beldesinde inkişaf etmiştir.Yüce dinimizin muhabbet ve hoşgörü halkası Emevi, Abbasi, Selçuklu ve Osmanlı devletlerinde elden ele dolaştırılarak, Sasani ve Bizans gibi dünyanın, ruhu bunalmış karanlık beldeleri İslamın Nuruyla bir daha sönememek üzere aydınlanmıştır.

  Düşmanları tarafından dahi saygı ile söz edilen, insana olan saygısı,sevgisi,adaleti ve hoşgörüsü ile, ilel ebed dilden dile, gönülden gönüle aktarılacak olan ecdadımız da bu özelliğini dinimiz olan İslamın özünden almış ve uygulamıştır.Osmanlı İmparatorluğu, yönetim  sisteminde insanlığa uyguladığı adalet, sevgi ve saygıyla o devri asr-ı saadet devrine dönüştürmüştür adeta.Öyleki kendi ülkelerinde huzursuz olan gayr-ı müslimler,  hoşgörüyle ekilmiş,sevgiyle sulanmış Osmanlı topraklarında yaşamayı tercih ediyor ve "İstanbul'da Katolik serpuşu görmektense Osmanlı kavuğu görmeyi tercih ederim." diyorlardı.Çünkü o topraklarda islam yaşanıyordu.İnsana saygı vardı, adalet vardı.Hoşgörü vardı.Tüm canlılara hürmet vardı.Öyleki göçmen leylekler için dahi vakıflar kuruluyor, kuşlar için özel yuvalar yapılyordu.Elbetteki bu ince ruh islamın yansımasıydı.İncelik osmanlı yapılarına dahi yansımıştı.Sultan Ahmet ve Selimiye örneğini vermek yeterli olur sanırım.

 Dün olduğu gibi bugün de dinimizin bizlere kazandırmış olduğu bu güzel ahlakı yaşamak ve insanlara örnek olmak bakımından gayret sarfetmek her inanmış gönüle bir görevdir.Özellikle son günlerde islamın dırahşan çehresini kirletenlere, değerlerimizle alay edenlere mukaddes dinimizin yegane temsilcisi iki cihan güneşi Efendimiz (SAV)'e karşı hakaret edenlere karşı bizler, çok dikkatli olmalı tepkimizi belli çerçeveler içersinde dik durarak göstermeli ve en önemlisi  dinimizi yaşayarak ve en iyi  şekilde temsil ederek, bıkmadan usanmadan sabırla anlatarak,cevabımızı vermeliyiz.Dünyada olup bitenlerin ve bazı çevreler tarafından yanlış anlaşıldığı gibi dinimizin teröre hiçbir şekilde musamaha göstermediğini, kalp kırmanın dahi dinimizce yasaklandığını bir şekilde insanlığa duyurmamız hepimizin görevidir.İletişim çağında olduğumuz ve kitle iletişim araçlarını kullanmayı bilen insanlar olarak bizlere daha çok görev düşmektedir bu konuda.Bu görev adeta Mü'min olan insanın hayat gayesi olmalı ve bir haikati duyurmak için adeta çaba sarfetmelidir.Fırsat  kollamalıdır.Hayatın her anını bu hizmet  için değerlendirmelidir.

  Bu zor görevi ifa ederken önümüze çıkacak engellere sabırla göğüs gererek mutlu sona erişmeyi hedeflemeli,İslamdan bihaber yaşayan dimağlara ulaşmalıyız.Meşakkatli ama rıza-i ilahi adına hoş olan bu hizmeti  yaşam sebebi olarak mulahaza etmeli ona göre hal ve tavırlarımıza dikkat etmeliyiz.Hoşgörü, tevazu kanatlarımızı Mevlana misali sonuna kadar açmalıyız.Rabbimiz bu yolda yar ve yardımcımız olsun.Saygı ve hürmetlerimle.

Düşüncelerim arasından dolambaçlı bir yol bulmaya çalışıyordum. Bizim köyün camiine giden yol gibi. Hoca 'Amenerrasulü' yü okurken cemaatteki hafif uyuklamarı gözlemleyenlerden biriyseniz, '...fensurna alel kavmil kafirin...' dendiği zaman musikiye benzer bir zevkin içinize aktığını da pek iyi bilirsiniz.

Bu yüzden, özellikle yaz gecelerinde, ve bilhassa kuruyemişçilerin kapatma saatine denk gelen bir vakitte yatsıdan dönen yaşlı amcaları da tanıyorsunuzdur: Gizlice toplanan bir derneğin mensuplarıymışçasına hararetli, az önce kıldıkları namazın kritiğini yapmaktadırlar. İnsan onları tanımasa bowling maçından dönüyor sanabilir. Hafif bir gece meltemiyle esriyen sokaklarda biraz homurtu ve öksürük bırakarak evlerine dağılırlar, ve ben onların eve gidince ne yaptıklarını düşünürüm. Ben olsam hemen yatmam, ne de olsa namazımı kılmışım, çayımı demler, televizyonun karşısında uyuyakalırım. Kuruyemişçilerin kapandığını söylemiştim değil mi, kim demiş, bu amcalar onların son müşterileridir. Kimi sigara, kimi soda, kimi de biraz çerez, bazısı da evdekilerin ağzı tatlansın diye dondurma alır. Dünyada huzur diye bir şey varsa bu amcaların uzmanlık alanıdır denebilir. Üstelik onların huzuru şartlara göre değişmez; haydi emekli olduk, küçük bir kasabaya yerleşelim dedikleri zaman bile, o kasabanın kuytusunu, alçak, sarmaşıklı bir balkonu olan lavanta kokulu evini, konu komşusunu, kuruyemişçisini, camisini, kısacası oranın da huzurunu hemen buluverirler!

Ve şimdi daha sessiz işte. Kafama göre takılıyorum, terden yapış yapış oldum... Kitaplarımı havalandırıyorum diye entelce bir yalan söylemek vardı ama hakikaten büyük yalan olur. Masanın üstündeki bozukluklarla şeftalili buzlu çay aldım, soğuk değildi, soğuttum. Canım sıkıldı, oturdum bunları yazdım. Yatsıya gidip o çok meşhur eve dönüşlerden birine şahit olurum diye korktum belki de. O yüzden ben de karşıki evin camlarında ne var ne yok diye bakıp arka bahçedeki sessizlikte kafa dinlemeye karar verdim. Vakit geçtikçe sanki odanın içinde başka biri varmışçasına dağıldı ortalık, eski defterleri karıştırdım hatta bir ara, bir cümle, bir kıvılcım çaktıracak bir hatıra bulup salak salak sırıtmak için. Hep aynı yere bakmış olacağım, gene bozamadım sessizliği.

Evdekiler uyuyordu, televizyonlar karanlık oda beyazlığı içinde açık kalmıştı. Bir şarkı mırıldandım, bir süre yankılandı ses, sanki biri cevap vermiş gibi heyecanlandım.

Seni duyduğumu farzedip sustum sonra...

GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOLLLLL... GOOOOOOOOOOOOOOOOOLLL... GOOOOOOLLL... DAKİKA 86, GOL SEMİH ŞENTÜÜÜÜÜÜÜÜÜÜÜÜÜÜÜRKKK... SABRİ SAĞ KANATTAN ALDI TOPU... BİR ÇALIM... SON ÇİZGİ ÜZERİNDEN BİR ORTA... SEMİH ÖN DİREKTE DOKUNDU VE TOPU AĞLARLA BULUŞTURDU...

İnanılmaz bir gol yiyoruz... 90. dakika, gol Lahm... Soldan ceza sahasına girdi Lahm... Vuruyor... Top ağlarda... Almanya 3-2 Türkiye...

3 dakikalık kaybolan zaman işareti veriliyor...

Tümer yerde kaldı... Ceza sahasının hemen önü... Faul...

Atışı Tümer kullandı... Üstten dışarıya...:(

*******

Ama yine de futbolcularımızın hepsii üstlerine düşene yaptı,biz onlarla gurur duyuyoruz..

Yaz Kur’an Kursları öğretime üç gün önce başladı. İlk gün, okulun ilk gününe benziyordu. Okulun ilk günleri en zor günlerdir ders açısından..Okul başladığında, hele bir de dersler başladığında en zor ders Türkçe ve Resim’dir onlar için. Kompozisyon konusu hazırdır: “Yaz tatilini nasıl geçirdiniz?”

Hepsi denize ,pikniğe, memleketine gitmiş, bol bol kitap okumuş, öğretmenlerinden ve arkadaşlarından uzak kaldıklarından dolayı üzülmüşlerdir. Okulların açılması üzüntülerini biraz hafifletmiştir. Ama hikaye yazmak kadar zor olanı başarabilmiş, azı yaşanmış, çoğu yaşanması mümkün olayları kağıda dökebilmişlerdir. Ama daha zor olanı kendilerini beklemektedir. Sonra yazdıklarının resmini çizmeleri istenecektir çünkü. Her öğrenci gibi ben de bu zorlukları yaşadığımdan,  onlara “Okulda neler yaptınız, dersleriniz nasıl geçti?... benzeri sorular sormayı abes gördüm. Derken derse başladık. Ben, öğrenci milletinin en sevmediği soru tarzlarından olan bir tanım sorusu ile başladım: “Arkadaşlar din nedir?” Sonra da bana daha fazla kızmasınlar diye ekledim: “ Ya da şöyle sorayım, din deyince aklınıza ne geliyor? Size neyi çağrıştırıyorsa hepsini söyleyin” Cevaplar bazı istisnalar da olmak üzere benzerdi:

-İslam.

-Peygamber.

-Kur’an.

-Ka’be

-Namaz

-Papaz (Bunu söyleyeni ayrıca kutladım)

...

Derken, bir cevap daha. Hem de düzenli kurulmuş bir cümle:

-Din,  akıl sahibi kimseleri, kendi tercihleriyle, dünyada ve ahirette mutluluğa götüren ilahi kanunlar bütünüdür.

Anlaşılan bu arkadaşımız beni geçmişte bırakmaya niyetliydi. Hey gidi günler… Ne kadar zordu bu cümleyi ezberlemek. Yazılıdan daha yüksek not almak, bu cümleye bağlıydı.

Ders bitti. Ama o cümle aklımdan çıkmadı. O zamanlar kelimeleri bir araya getirmek kafiydi. Şimdi ise düşünme vaktiydi. Önce şunu fark ettim ki, bu tanım tüm dinleri kapsayan bir tanım değildi. Eğer öyle olsaydı öğrencilerin çoğunluğunun aklına din deyince İslami terimler gelmezdi.

Sonra “akıl sahibi insanlar”ı düşündüm. Evet, akılsız insan iyi ile kötüyü birbirinden ayıramazdı. Dinlerin özünde iyiyi yapmak kötüden kaçınmak vardı. Din akıl işiydi.Peki ama ne kadarımız aklını kullanıyordu, ne kadarımız düşünüyordu? Müslüman bir anne babadan doğmaktan başka avunacağımız ne vardı? Yaşlılarımızdan öğrendiğimiz yarı hurafe bilgilerle hayatımızı idame ettirmekle, “Bu neden böyle?” diye soranlara “Fazla kurcalama, sonra kafir olursun” demekle nereye kadardı? Kur’an’ı Kerim’i evin duvarında, değerli kumaşlardan yapılmış bir muhafazaya sarıp, hergün öpmek miydi O’nu okumak, ya da ne okuduğunu merak etmeden okumak mıydı O’nu anlamak?  “Aklınızı kullanmıyor musunuz?” (Enbiya,10), “Kur’an’ı düşünmüyorlar mı, yoksa kalpleri üzerinde kilitler mi var?” (Muhammed,24)“Sağırlara sen mi duyuracaksın? Hele akıllarını da kullanmıyorlarsa” (Yunus,42)…  diyordu okuduğumuz Kur’an. Ama biz sadece okuyorduk…

Okuyan bizlerdik, amel eden ise başkalarıydı. Mehmed Akif, Avrupa için boşuna “Adamların işleri bizim dinimiz gibi, dinleri bizim işimiz gibi” demiyordu. Biz ise kendimizi aşağıladıkça aşağılıyor, angut olduğumuzu düşünüyorduk.

“Dünya ve ahiret” dedim sonra. Ahireti arada bir, bir tanıdığımız öldüğünde hatırlıyorduk.Biliyorduk… Birgün hepimiz oraya gidecektik, hem de dönmemek üzere.Burada yaptıklarımıza göre şekillenecekti herşey. Biliyorduk… Ama dehşete düşmüyorduk. Birazdan oturacağımız sofrada en lezzetli yemekler teker teker önümüze serilecekken, rafta duran  zehirli şekeri istiyorduk annemizden.

Kimimiz de dünyadan tamamen vazgeçmiş, kazanmak için daha çok üreten kimselerin boynuna “gözünü mal hırsı bürümüş zındık” yaftası asıp, pejmürde bir vaziyette dolaşıp, tuttuğunu cehenneme atmakta buluyordu çareyi. Ahireti bu şekilde hatırından çıkartmayacağını düşünüyordu.

“Allah’ın sana verdiği şeylerde ahiret yurdunu ara. Dünyadan da nasibini unutma” (Kasas,77) diyordu okuduğumuz  Kur’an. Ama biz sadece okuyorduk…

“Mutluluk” diyordu tanımda. Yani baskı altında kalmadan dine giren, dinin kurallarına uyan kişi dünyada da ahirette de mutlu olacaktı. Biz dinin kurallarından başka şeylerde arıyorduk mutluluğu. Ama kendimizi değil, başkalarını mutlu etmek için. Ramazan’da iftar yemeği veriyorduk, yarısı çöpe gidiyordu. Ama “Sonra elalem, … beyler/hanımlar ne kadar pinti çıktılar yahu, demez mi?”” diyerek avutuyorduk kendimizi. Evlerimizi depoya dönüştürüyorduk, gereksiz bir yığın eşya içinde yürüyemiyorduk bile. Salonlarımızın kapısı sadece misafirlere açıktı, çocuklarımıza yasaktı. Desen ve renklerine hayran olup, tomarla para sayarak aldığımız koltuklarımızın üzerine örtü örtüyorduk.Onlar bizim kutsalımızdı ve avuntumuz hazırdı: “Sonra elalem ne der?”

Okullar okumak,askerliği yapıp bir işe girmek, işleri düzelttikten sonra evlenmek istiyorduk.Hasılı evet, evlenecektik ama henüz hazır değildik. Ama başkaları bundan rahatsız oluyordu. Onları mutlu etmeliydik. Yoksa rahat edemezdik.Bir şeyleri ispatlamalıydık. Neden? “Sonra elalem ne der? Gereksiz masraflara girmeye devam etmeliydik, öyle bir düğün olmalıydı ki, kralları kıskandırmalıydı. Hiçbir fedakarlıktan (savurganlıktan) kaçınmamalıydık.Herkes günlerce konuşmalıydı.Neden? “Sonra elalem ne der?”

“…İsraf etmeyiniz. Allah israf edenleri sevmez.” (A’raf,31), diyordu  okuduğumuz Kur’an. Ama biz sadece okuyorduk.

Okuyorduk…Okudukça  Kur’an’ın,  “Oku!” emrini yerine getirdiğimizi sanıyorduk…